Im więcej posiadamy radości, tym doskonalsi jesteśmy.

- Baruch Spinoza

Miałem już wybierać się do ciepłego łóżeczka i zapaść w miękki sen, który doszczętnie wyssie ze mnie świadomość o konieczności wstania o 6:20, czym niewątpliwie wprawi mnie przyjemną, ciemną błogość. Pomyślałem sobie jednak, że chciałem częściej umieszczać wpisy na blogu. I że jeśli w końcu nie zacznę tego robić, to nigdy mi się to nie uda. W końcu pomysłów, natchnień, idei, zarysów w mojej głowie kłębi się zawsze mnóstwo. Wedle więc genialnej zasady ‘Do or do not. There’s no try.’ postanowiłem wykorzystać najpłodniejszy okres doby, jakim jest noc i przesączyć na ekran przez filtr klawiatury pewną cząstkę moich myśli.

Wpis będzie o radości. Porządne rozpoczęcie prowadzenia bloga, jak na człowieka radosnego i optymistę, za którego się uważam. :)

Nie będę tu rozważał obiektywnej definicji radości (pomijając już, że coś takiego jak “obiektywizm” to bajka), tylko bezczelnie i egoistycznie skupię się na moich prywatnych odczuciach. Co powoduje, że jestem radosny, wesoły, szczęśliwy? A na początek – czy można w ogóle radość, wesołość, szczęście wrzucać do jednego worka? Moim zdaniem można. Wszystkie te słowa opisują pewien bardzo przyjemny stan, w którym znajduje się człowiek i do którego każdy z nas świadomie, podświadomie, lub zupełnie nieświadomie dąży. Każde z nich ma może i lekko inne zabarwienie, ale ja nie mam oporów przed używaniem ich zamiennie. Mimo że – nie ukrywam – radość jest dla mnie określeniem najfajniejszym. Oddaje sens i duszę tego stanu. Samo w sobie jest takie mocno radosne. :)

Wracając – jak zwykle bowiem odbiegłem od tematu – kiedy i dlaczego jestem radosny? Przede wszystkim i to bardzo ważne – gdy widzę innego radosnego człowieka. Kiedy widzę uśmiech. Uśmiech szczery, pozytywny. Nie złośliwy, nie sarkastyczny, nie wynikający ze spełnienia zemsty lub innego niecnego postępku. Taki uśmiech, który płynie z trzech miejsc naraz – rozumu, serca i duszy. :) Gdyby wszyscy potrafili się uśmiechać, świat byłby bardziej radosny. Nie chodzi o uśmiechanie się przez cały czas. Ale o umiejętność uśmiechania się i uśmiechnięcia się do kogoś. Bez powodu. Bo jest fajnie. Bo świat jest piękny. Bo czemu nie? Obdarzanie nieznajomych uśmiechem jest cudowne, a otrzymanie szczerej, niemej, ale jakże przyjemnej odpowiedzi rekompensuje wszystkie inne braki reakcji, bądź reakcje negatywne. Szczere uśmiechnięcie się do kogoś, kogo widzimy po raz pierwszy, kogo mijamy na ulicy i otrzymanie w zamian takiego samego szczerego uśmiechu jest piękne. Napełnia człowieka taką błogą radością i zachwytem nad światem, że wszystko od razu staje się weselsze i kolorowe. Nie zapominajmy o tym. Nie zapominajmy, że radość jest jedną z niewielu rzeczy, którą pomnaża się przez podział. I przypominam to także sobie, bo zdarza mi się za bardzo śpieszyć. Śpieszyć tak, że nie tylko zapominam o obdarzaniu, ale nawet o zwracaniu uśmiechów. Co jakiś czas karcę się za to. Przynosi efekty. ;)

Co jednak jeszcze – prócz uśmiechu na czyjejś twarzy – sprawia radość? Mi – mnóstwo rzeczy. Mnóstwo małych rzeczy. Dodatkowo takich, które się kumulują. Dobra, wprawiająca w przyjemny nastrój muzyka. Głęboki, wygodny fotel. Duży kubek ciemnej, mocnej herbaty. Książka. Wszystko to przynosi mi radość same w sobie. Ale w połączeniu z pozostałymi, prowadzi wręcz do błogiego, miękkiego, słodkiego zapomnienia. Bezcenne, dlatego staram się to praktykować, kiedy tylko mogę.

Inny przykład, abym nie wyszedł na zamkniętego introwertyka. ;) Obcowanie z człowiekiem. Z bliską osobą. Takie coś praktycznie nie potrzebuje już żadnych dodatków. Oczywiście – herbata, fotel, lub ich odpowiedniki jeszcze bardziej uprzyjemniają atmosferę radości. Ale sprawiająca przyjemność rozmowa z przyjacielem, lub przyjaciółką, powodująca zapomnienie, odcięcie się chociaż na jakiś czas od zewnętrznego świata, takie wręcz – jakkolwiek patetycznie by to nie zabrzmiało – połączenie w pewien sposób myśli, skierowanie ich razem na wspólny tor i radosne napawanie się ich jazdą w tym samym kierunku, odbyć może się nawet w zatłoczonym tramwaju w drodze do szkoły. Przyjaciel jest tu tylko przykładem. Niech to będzie osoba bliższa naszemu sercu, ktoś ukochany. Lub – co jeszcze piękniejsze – ktoś nieznajomy. Tu mała dygresja – marzy mi się kiedyś coś takiego, jak spontaniczna, długa, radosna i kształcąca rozmowa z kimś zupełnie nieznajomym. Ot, na przykład – spotkanie w pociągu, kilkugodzinne miłe gadanie na jakiekolwiek tematy, podczas którego reszta świata traci w pewien sposób na znaczeniu, pożegnanie i wysiadka. Żadnego wymieniania numerów, obietnic ponownego spotkania. Pełen spontan. :D Ponownie wracając – obcowanie z drugim człowiekiem czy to poprzez rozmowę, czy też samo przebywanie ze sobą, jest powodem do radości.

Tytułem swego rodzaju podsumowania; każdy ma swoje własne, osobiste czynniki wprawiające go w dobry, radosny nastrój. Dla mnie są to między innymi (między naprawdę wieloma innymi) muzyka, herbata, fotel, książka. Uważam jednak, że najważniejszym takim czynnikiem, powinien być drugi człowiek. Drugi człowiek i uśmiech. Jego, nasz, wspólny.

Kolorowych snów. :)